Sigurður Ýmir Richter’s blog

4. ljósmyndaferðin sem ég fór í í vetur og frá upphafi með lmk.
Alltaf gaman að hitta skemmtilegt fólk með sama áhugamáli, og þá get ég loksins þóst eiga einhverja vini. Við s.s. hittumst kl 10 sunnudagsmorguninn í Hafnarfirði og ég fékk far með honum Davíð. Fólkið á lmk er svo yndislegt, og fyrsta stopp var sérstklega tileinkað mér, Flekkuvík.
Tókum Vatnsleysuströndina á rólegu nótunum og vorum ekki komin í Keflaví­k fyrr en rétt fyrir hádegi. þar bættust einhverjir við í hópinn, komnir 7 bílar þá, og var haldið áfram yfir að Garðskagavita. Þá var lítið sem ekkert í sjónum, og mig grunar að vitinn hafi komið að litlu gagni, þar sem hann var kominn lengst inn í land.
Keyrðum því næst gegnum Sandgerði, og alla leið fram hjá Höfnum þar sem við tókum stutt stopp við einhvern vita rétt hjá, en í stað þess að mynda hann leist mér miklu betur á blöðurnar á stultunum sem stóðu þar á beit rétt hjá. Lítið spennandi við þær, rétt eins og venjulega.
En þá var komið að Reykjanestánni. Komum þangað, og rétt eins og á Garðskaga, þá gat maður hæglega gengið niður að klettunum sem áttu víst að standa út í miðjum sjó og bullandi brimi. Þarna kom þessi hópur og um leið æddi flokkur kolgeðveikra áhugaljósmyndara beint niður í fjöru og ætti undir venjulegum kringumstæðum að vera skolað sjómílur út á haf eða klesstir við bjargið ásamt öllu sínu myndavélafargi (ég er þar ekki undanskilinn).
Ljósmyndun getur verið svo skemmtileg en um leið snælduvitlaus fávitaskapur, sem einmitt gerir það skemmtilegt. Eftir að hafa kíkt á Reykjanestánna og tekið þá erfiðu ákvörðun um að ana ekki beint út í bullsjóðandi dauðagildru sem kallast víst Gunnuhver, þá skelltum við okkur yfir að Brimkatli, sem er að sjálfsögðu engu hættuminni. Héngum þarna yfir bullfrussandi sjónum sem reglulega teigði sig 10 metra upp í loftði, sumum þó til ama. Næst var talað um að fara í bláa lónið, og hversu kaldhæðið sem það virðist vera, þá loksins þegar við Davíð vorum fremstir í bílaröðinni, tókst okkur að týna hópnum.
S.s. við skelltum okkur upp að lóninu, en eftir að búið var að taka beygjuna þangað upp að, ákvað ekki restin af hópnum að bíða með það og fara að skoða gamlar riðdollur grotnandi niður í fjörunni. Svo þannig endaði það allavega hjá okkur með hópnum, smellltum nokkrum myndum af lóninu og brunuðum svo í bæinn. Svo trúi ég því ekki að það hafi verið gaman að mynda skipsflökin, hefur örugglega verið hundleiðinlegt þar sem okkur vantaði.

En er hérna með nokkrar myndir úr ferðinni.

Davíð og Siggi

Sumir að fíla þennan kross í botn
Bragi vinstra megin, svo Heida og að lokum Siggi

Neddi

Flekkuvík

Blörðurnar á stultunum

Reykjanestáin

Fleiri myndir úr ferðinni eru á Flickr

Kveðja Sigurður

Sunnudaginn sl. lét ég verða að því að skreppa í annað sinn með lmk-ingum í ljósmyndaferð. Í þetta sinn ver ferðinni heitið austur fyrir fjall og á Þingvelli. Þessi ferð var að vísu þó fjölmennari en sú síðasta, enda ekki ýkja löng ferð. Dgaurinn byrjaði snemma og hittist hópurinn í Norðlingaholti. Við lögðum af stað rétt fyrir sólarupprás í þeirri von um að ná sólarupprásinni í við Hellisheiðarvirkjun, og var ég í bíl með honum Ottó á lmk. Þegar komið var á Hellisheiðarvirkjun hafði víst Reykjafell skellt sér fyrir austan við virkjunina bara til að hrekkja okkur. svo áfram héldum við og rétt náðum sólinni þegar komið var fyrir ofan Hveragerði.Allir smellandi á fullu af og ég efast ekki um að það hafi verið þó nokkur hundruð myndir teknar af sama myndefninu frá sama sjónarhorni. Næsta stop var örfáum kílómetrum seinna, og þó furðulegt megi virðast, þá voru enn fleiri rammar teknir af sólarupprásinni. Við komum þvínæst við hjá Ljósafossvirkjun, en uppgötvuðum fyrst þá að við höfðum týnt einhverjum við eitthvert vatn á leiðinni, en smám saman týndist “flestir” aftur í hópinn. Ómeðvituð um að einhverja vantaði fórum við upp að Úlfljótsvatnskirkjunni og ætluðum okkur að fara nesjavallaleiðina meðfram þingvallavatni.  Við á subarunum vorum svo sniðugir, að vera á nagladekkjum, en þeir sem lifðu ennþá eftir sumrinu áttu heldir erfiðara með að klifra upp svellin. Þegar á Nesjavelli var komið eftir langa leið og erfiða, var það ljóst… okkur var ekki ætlað að fara lengra.Svellinn voru alveg jafn hál, en brekkurnar brattari. Svo það varð til þess að við snerum við og fórum sömu leið til baka. Á meðan höfðu þeir sem týndust farið hinu megin við vatnið, sem var að vissu leiti gáfulegra en það þýðir samt ekki að það hafi verið skemmtilegra.

 
Neddi svalur

Einn frekar ósáttur með að þurfa að snúa við…

Gísli - Green

Kem kannski með þetta full seint… en betra er seint en aldrei.
S.s. núna helgina 20. og 21. september var farið í tvær réttarferðir.
þeirri fyrri var heitið austur í­ Þverárrétt með fjölskyldunni. Þar var fleira af fólki en rollum og sýndi fólk mikil tilþrif við að reyna að koma þessum örfáu rollum inn í réttina.
Svo þegar fyrsta hollið var komið inn var farið að flokka. Þar voru bókstaflega ein rolla og tveir menn á hvern fermetra. Oftar en einu sinni voru gerðar morðtilraunir á myndavélinni af gjörsamlega kexrugluðum og snælduvitlausum heilalausum rollum.
Þannig gekk það nú fyrir sig hjá hverju hollinu á fætur öðru, og þegar síðasta rollan var dregin í­ dilk, virtist réttin hreinsast af bæði mönnum og rollum og á leiðinni heim keyrðum við samsíða traktorum með kerrur troðfullar af rollum og rolluskít.

Þann 21. fór ég í ljósmyndaferð með hóp af lmk-ingum. Þar var ferðinni heitið í­ ­ réttir Kolbeinsstaðahreppi. Þar voru teknar myndir af rollufjárunum, en öfugt við hina réttina, þá voru fleiri rollur en menn en samt sem áður voru margfalt færri rollur þarna en fyrir austan.
Síðan var haldið áfram og var keyrt yfir í­ Skorradalinn, þó með pulsustoppi á­ Borgarfirði. Í Skorradalnum vantaði alla þessa “haustliti” sem áttu ví­st að vera eitt aðalmyndefnið í ferðinni. Þegar þangað var komið og haldið áfram yfir í­ hvalfjörðinn virtist alltaf einn og einn bí­ll týnast úr hópnum.
Í Hvalfjörðinn var komið í­ sudda og skí­taveðri. Stoppuðum í­ “draugabæ”, en þar virtist alltaf einhver vera heima, en samt var ekki lí­flegra en í­ kirkjugarði. Þar bæði gekk fólk um svæðið og týndist úr hópnum, og það endaði með því að aðeins einn bí­ll var eftir í hópnum þegar átti að fara að leggja af stað aftur heim.